“We begonnen samen aan dit traject, ieder op een eigen manier”

Zij verdiepte zich uitgebreid in maagverkleiningstrajecten, volgde online informatiebijeenkomsten en kwam uiteindelijk bij Vitalys terecht. De intensieve begeleiding en positieve ervaringen van anderen spraken haar aan. Bert aarzelde eerst. “Voor mijn gevoel zat het vooral ‘tussen mijn oren’. Ik zag het eerst als een mindset-probleem, geen medisch probleem.” Toch besloot hij samen met Joke een afspraak te maken bij de huisarts om het traject in te gaan. Daar kregen ze te horen dat obesitas een ziekte is en dat gaf hun zoveel opluchting. “Het is niet onze eigen schuld.” Kort daarna schreven ze zich afzonderlijk in bij Vitalys.

Hoewel ze het traject samen startten, volgden Bert en Joke ieder hun eigen route. Joke had naast haar overgewicht medische klachten, waaronder artrose en de nasleep van een rugoperatie. Bij Bert ging het vooral om ernstig overgewicht (een BMI van bijna 41). Na de online informatieavond begon het officiële traject: het invullen van vragenlijsten en formulieren en het aanleveren van medische gegevens. “Het werd al snel duidelijk dat dit geen vanzelfsprekend proces is. Je meldt je niet zomaar aan en krijgt dan automatisch een operatie.”

Hierna volgde de screening. Een spannende tijd: zouden ze door mogen? Gelukkig kregen ze beiden groen licht. “Joke startte 11 dagen eerder. We kwamen in verschillende groepen terecht, maar hoefden elkaar niets uit te leggen. We wisten allebei waarom dit nodig was.” Bert begon in deze periode met het vastleggen van zijn traject in een infographic-dagboek. “Ik realiseerde me dat dit geen snelle oplossing zou zijn, maar een ingrijpende en blijvende leefstijlverandering.”

Het voortraject was intensief, maar leerzaam. “Je leert niet alleen hóé je moet veranderen, maar ook waarom het zo belangrijk is. Eten werd plannen, etiketten lezen werd dagelijkse routine, en het scheiden van eten en drinken bleek in het begin echt lastig. In deze fase werd ik me extra bewust van hoeveel suiker en vet er in voedingsmiddelen zitten.” Iedere deelnemer beleeft het traject op zijn eigen manier. Dat maakte de groepsbijeenkomsten soms uitdagend, omdat er geen eenduidige antwoorden zijn op de uitdagingen die je tegenkomt, maar ook waardevol. “De rode draad was voor iedereen hetzelfde: we wilden een nieuw begin.”

Joke werd als eerste geopereerd, waardoor Bert haar herstel van dichtbij kon volgen. Toen hij zelf aan de beurt was, mocht er tijdens zijn operatie gefilmd worden. Vanuit Vitalys kwam namelijk de vraag of Bert het leuk vond om gevolgd te worden tijdens zijn traject. “Het was mijn eerste operatie ooit, dus alles was spannend. Gelukkig zorgde het filmen en de interviews voor afleiding. Van de operatie zelf heb ik niets meegemaakt; na het wakker worden had ik vooral dorst, wat gelukkig snel werd verlicht met een ijsje.”

Na de operatie begon het echte werk: toepassen wat je hebt geleerd. Wandelen om de pijn van het gas kwijt te raken, voorzichtig weer leren eten, omgaan met veranderde smaken. “Waar ik vroeger dol was op een gehaktbal, heb ik nu andere voorkeuren. Dat zie ik als winst, mijn smaak is mee veranderd met mijn nieuwe leefstijl. Producten die minder aantrekkelijk zijn geworden, zijn vaak ook de ongezonde keuzes.” Bert: “In de eerste twee weken had ik een paar keer last van vastlopers bij het eten. Dat was zwaar, maar gelukkig altijd van korte duur. Na twintig tot dertig minuten was het weer voorbij.” Dit proces is voor iedereen anders: Joke kon bepaalde producten bijvoorbeeld eerder verdragen dan Bert. Na zes weken begonnen ze samen met personal training, gericht op kracht, conditie en spieropbouw.

Bert en Joke zijn nu praktisch al hun overgewicht kwijt. “Ik pas weer in mijn militaire uniform uit 1980 - 1984, dat zegt genoeg.”, glimlacht Bert. Naast een ander lichaam, ervaren ze ook mentaal meer rust en vitaliteit. “Die tijdelijke ongemakken na de operatie wegen niet op tegen wat we hebben teruggekregen.” Hun doel is bereikt, maar ze weten dat vasthouden minstens zo belangrijk is. “Die nieuwe gewoontes, dat zijn onze olifantenpaadjes geworden. En daar is goed mee te leven.” Wat anderen ervan vinden? “Dat is hun zaak. Wij leven ons leven, vitaler dan ooit.”